Ushtari i Marshallit, të rinjtë dhe Zikana

Nga Reis Mirdita

(Metamorfoza nën sundimin e qenieve të errëta) -XXI-

“Ushtari i Marshall Titës” siç e quante ai veten e vet, ishte në të vërtetë ushtarë I zikanës dhe dy xhindeve që i kishte në bark, të dyja mashkullore dhe orgjitë e tyre ndikonin pa mëshirshëm në bartësin i cili me veshjen e uniformës së ushtarit në kazermën Tetovës, nuk i përballoi betejës që bënte në kokën sharlatane dhe u dorëzua epsheve që aso kohe kur i kam marrë shënimet, ishin shumë denigruese. Ai frikësohej t’i bjerë në gjunjë ushtarëve se mund ta denonconin tek shokët tjerë dhe nuk dinte se a do të mundej t’i bënte ballë të rinjve që mallëzoheshin për seks. Ishte e vetmja mënyrë të kënaq prapanicën me të ikur tinëz kur kishte mundësi dhe rrotullohej në parqet publike të qytetit duke gjetur disa shokë të cilët kishin mangësi femrash dhe i kërcenin si qeni qenushës.

Ky ushtarë, i ri dhe me fytyrë disi të kaçarremtë, u lidh me Zikanën dhe shkonte shpesh e më shpesh tek ajo. Ca javë më vonë Enver India më foli për këtë lidhje dhe më tregoi se atje ai ka gjetur një celulë meshkujsh të sojit të vet të cilët paguajnë qira për të kaluar momente në njërën prej dhomave përdhese të Zikanës.

Gjatë pasditës, shkova tek parku ku rrinin rinia e shkollave të mesme dhe të papunët e kuartit. V. i cili thoshte të jetë nga S… (KS), ishte mëveshur me tipare xhindesh por edhe me disa gjeste të lehta femërore. Ishin tre të uniformuar; njëri iku shpejt, tjetri i bëri disa momente me na “civilët” dhe iku poashtu. Unë nuk desha të lejoj rastin të më ik se nuk kisha mundësi të shkoj shpesh për të studiuar punën e xhindeve në park publik. Një moshatarë i quajtur Dimçe, vinte aty me një fotoaparat (mendoj të ishte “Smena 6”) për të fituar ndonjë dinarë për jetesë e pak për komarxhillëk. I them me zë detyrues V-it të fotografohet me mua. Nuk pati guxim të refuzoj edhe pse xhindet e barkut ia ndalonin. Pas tri ditësh, Dimçe na i solli fotot. I pagova të katër ekzemplarët nga të cilat dy ia dhashë ushtarit. Në njërën nga të miat i them ta shkruaj emrin, mbiemrin dhe adresën e plotë. Deshi të shpëton me rrena: “ Nuk kam të drejtë se më shtinë në burg në kazermë!”

-Shkruaje!, i thash preras. E morri kimikun dhe shkroi një rrenë por nuk reagova. E lash të mendoj se shpëtoi me kaq. Adresa e shkruar (emri dhe mbiemri i saktë) ishte me germa disi të shtrembëruara dhe fjalë të kamufluara: “Rug Kujij” ( Rrugë, ku je?) nr. xx,  S….

Më vonë, i paralajmërova të rinjtë e parkut të cilët i njihja për një, se V. është spiun, rrenavec e sidomos mashkull me të cilin s’ju përket të shoqërohen, mos ta qerasin as për sevapë as për gjynah në ëmbëltoren e këndit apo t’i bëjnë ndonjë të mirë duke i dhënë ndihma në të holla.

Lidhur me këtë, në të bëmat e Zikanës, hyn një ngjarje e rrallë, në të vërtetë e para e llojit! Ajo nuk e pranoi më kurrë në shtëpi të vet këtë farë qeni nga ushtari. Për këtë më njoftoi vet pas do ditësh. Më takoi në rrugë dhe me përulje, për të treguar se ka respektin më të madh ndaj meje, më thotë:

-Edhe pse është nga të mijtë e më sjell edhe fitime, ia kam ndaluar hyrjen në shtëpinë time. Përbuzja ime ishte përgjigje. Ajo e dinte se ky gjest “i mirë” i saj nuk do të ndërron aspak qëndrimet e mia ndaj saj dhe llojit si ajo.

Shënim:

*Në ditët pas disa vitesh kur nisa redaktimin e kësaj vepre, u abstenova të publikoj emrin e plotë, mbiemrin dhe foton ku shihemi qartë të dy. E tërhoqa edhe numrin e derës nga bindja se është i saktë… Krejt kjo, me qëllim të mbrojtjes së familjes që eventualisht mund të ketë ky ushtar i Marshallit, i sëmurë nga pisllëku i vet.