Makfirja adoleshente dhe familja e shthurur

Metamorfoza nën pushtetin e qenieve të errëta –XI-

Reis Mirdita

Tash më dymbëdhjetë vjeçare, Makfirja filloi në gjumë si dhe zgjuar të dëgjojë zëre të ndryshme të përziera – femra e meshkuj. Rënkime epshesh dhe fshihej ku të mbërrinte por pa pasur shumë dert se a mund ta shihnin a jo e fillonte lojën e vetëkënaqësisë. Kujdesohej mos të lëshonte shumë zë gjatë vetë ledhatimeve dhe kjo ishte e tëra. Nuk përmbahej as në bankat e shkollës… Shoqe e shokë të klasës nuk kuptonin shumë mirë ç’po ndodhte me të. As mësuesit nuk e kuptonin problemin e vërtetë. Nga fundi i vitit shkollor Makfirja i mbushi të trembëdhjetat e me këtë iu ritën edhe epshet e çuditshme. Një ditë në klasë, i shtrëngoi cickat e dukshme dhe të rrumbullakosura bukur, lëshoi një klithmë disi mjerane e të frikshme duke ra e alivanosur përtokë. Nxënësit u tmerruan pa masë, mësuesja e vetme e shkollës e ardhur nga Shqipëria, vrapoi me shpejtësi duke i qortuar nxënësit të largohen. Pa zë nga frika (ishin vitet e para të komunizmit) se dikush mund të tregoj që mësuesja iu lut Zotit, ajo i citoi dy-tri “duaja” e kjo disi i ndihmoi Makfires, erdhi ngadalë në vete dhe sikur mos të kishte ndodhur gjë fare, u ul në vendin e vet, e qetë dhe pa asnjë shenjë trazuese, vazhdoi të ndjek mësimin.

Një qetësi zgjati vetëm dy ditë. Makfires rishtazi filluan t’ia përshkojnë trupin dridhje të vogla, koka i ushtonte me klithmat e epsheve që vinin nga thellësitë e barkut duke ia ngjallur dëshirat e pa zmbrapsme për përkëdhelje. Ajo akoma nuk kishte guxim të bëjë hap para duke nisur të kërkoj djalosh që mund ta dashuronte. Thënë të vërtetën, ajo as nuk ndiente nevojë për dashuri, dëshironte vetëm shuarje të epsheve; jo lidhje. Diçka e shtynte të kërkoj favore nga të afërmit por i rezistonte tentativave të tilla. E ndiente se një ditë do të dorëzohet por kjo gjë as e gëzonte as e hidhëronte. E dinte se zërat që i vinin nga brendia e trupit do ta mposhtin dhe kishte raste kur disi dëshironte të ndërpres rezistencën dhe t’i dorëzohet dikujt. Në këtë gjendje shpirtërore kaloi vitin e trembëdhjetë të jetës. Ditëlindja e katërmbëdhjetë shënoi një rënie të plotë në duart e xhindërimit dhe pranimit të plotë të çiftit të xhindeve në trup. Kjo ditë festohet! Makfirja u largua nga shtëpia dhe nisi rrugës që ndiqte rrjedhën e lumit gurgullues. Aty ku përfundonin shtëpitë e qytetit dhe fillonin bahçet, disi papritmas u paraqit mësuesi që punonte në shkollën fillore ku Makfirja i kreu shtatë klasë, pa ndjekur fare të tetën. Mësuesi që afrohej ngadalë, nuk kishte qenë aspak mësimdhënës i saj por njiheshin gjithsesi. Pa e zgjatur, ajo e pyeti nëse mundet “menjëherë”; përgjigja qe pozitive, hyrën pas ca kaçubave… Makfirja la virgjërinë sinorëve të bahçeve me mësuesin shtrigë.

Nga këtu, ajo nuk u ndal aspak dhe bëri emër nimfomaneje pa qenë e tillë! Ajo ishte shtrigë e mbisunduar nga xhinde dhe nuk kishte aspak kontroll mbi vetveten. Qëllimi dhe dëshira themelore ishte të çiftëzohet me dikën pa marrë parasysh nëse e kishte vëlla, prind apo të panjohur plotësisht. Vetëm një rast që i ndodhi kur ishte shtatëmbëdhjetë vjeçe, mund të merret si sjellje disi normale: iu mbush mëndja se ishte e dashuruar në mësuesin e martuar dhe donte të ikë për të. Mësuesi-shtrigë, e largoi si kafshën e lebrosur, me çka edhe përfundoi një episod i shkurtër dashurie me cilësi të ngjashme me njeriun e thjeshtë.

Dy muaj pas kësaj ngjarje, prindërit e martuan Makfiren në një qytet të largët e të madh, për një djalë me të meta të vogla mentale me të cilin ajo do ta çoj jetën gjithë duke vazhduar shëtitjet misterioze dhe duke sofistikuar gjer në përsosmëri shpirtin e saj keqbërës, të kapluar nga xhinde dhe nga shtrigallëku i vet që ia mbollën të parat e saja.

Kjo familje u pasurua edhe me një djalë shtrigë dhe sharllatan. Ai u bë i njohur në qytet me homoseksualizmin e vet në atë mënyrë që “viktimat” duheshe detyrimisht ta “punojnë” vetëm në mal e sidomos grykës lumit të njohur si vendbanim dhe shëtitore e xhindeve. Edhe ky u martua por nuk fleti kur me gruan. I lindi një djalë nuk dihet me kë dhe për çudi nuk i ngjau babait biologjik por babait shtrigë; edhe ai homoseksual por jo i rëndomtë; dëshirat i *kishte si ato të babait në letër.

Qyteti e njihte me nofkën b… dhe pakkush ia dinte emrin e vërtetë. Me trup të vogël e këmbë kërrabë, ishte tejet apatik dhe i padëshiruar në shoqëri. Në disa biseda me të ku i parashtroja pyetje lidhur me “statutin” dhe gjendjen shpirtërore të tij, më përgjigjej se viteve të fundit e kanë detyruar të merr rregullisht barnat që ia jepnin mjekët. Ishte i dënuar disa herë për tentim dhunim meshkujsh jomadhor apo prekje  të tyre si dhe për hyrje pa leje në pronë private ku kërkonte të gjejë të tillë që do t’ia mbushnin barkun me lëng ose farë si që shprehej vet, ngase dy xhindet që i kishte në trup ushqeheshin me të. Më tregoi se herën e parë e kishin përdhunuar dy persona por assesi nuk më thoshte emrin e tyre. E kishin dërguar pranë liqenit të Bjeshkës së Madhe dhe e kishin mbajtur aty shtat ditë e netë. Përfundimisht kishte ndje kënaqësi dhe fliste me adhurim për përdhunuesit e vet.

Personalisht më habiti diçka e pazakonshme gjatë bisedave me të. Diçka që nuk kam pasur rastin ta dëgjoj në hulumtimet e mia në mitologjinë realiste. B…a përsëriti disa herë dëshirën e tij të flaktë të shpëton nga ky zinxhir i mbyllur. Kishte një dëshirë tjetër të flaktë, donte që të gjejë ndonjë njeri i cili do të mund t’ia shpëtoj së paku djalin. Ndoshta shpresonte tek unë por kjo gjë zinte shumë pak vend në aktivitetin tim si hulumtues mbi qeniet e errëta.

*Është përdorur e kaluara por që të tria shtrigat janë gjallë. Si që kuptohet në tekst, Makfirja është më e moshuara dhe këtë vit i ka mbushur diçka mbi të shtatëdhjetat.

(Vazhdon)