Filozofi
     dhe
letërsi

__histori kombëtare, vështrime, debat__

Ballina

Letërsi

Filozofi

Histori

Opinione

Intervista

Citate

Kritikë

 

Portal

   

BRENGA E MËDYSHJES
Vjollca Tiku Pasku
Tregim

 

 

 

Sonte dua të thërras shpirtin tim, të bisedojmë sikur të jemi përballë njeri tjetrit. Disa thonë që shpirti është brenda trupit, ndërsa të tjerë thonë se ka një raport të caktuar me trupin. Kudo që të jetë, dua të ndodhemi përballë si dy njerëz e t’i them: “Ti o shpirti im, do jesh i qetë pa mua, vetëm atje lartë në qiell!...” Befas, brenda vetes dëgjova një zë te mekur sikur vinte nga nëntoka përmes këmbëve te mia: “ Ti, moj grua, je e fortë e do ia dalësh t’i kalosh te gjitha pengesat në jetë, se ke vendosmërinë dhe artin e shpresës!...” Papritur më zunë dhimbje të forta mesi. Bëja një terapi intensive shoqëruar me dializë. Nuk e besoja situatën që ndodhesha. Gëzoja shëndet të plotë. Dy vjet pas martesës vendosëm me bashkëshortin tim të kemi një fëmijë. Situata jonë ekonomike ishte e mirë, dhe fëmijëve tanë nuk do u mungonte asgjë. Pasi rashë shtatzënë më filluan dhimbje mesi. Kur bëra ekon, mësova diçka të pabesueshme. Kisha vetëm një veshkë. Ishte e pamundur të kisha lindur me një veshkë. Në fillim mendova, janë çmendur aparatet, duke mos pranuar të vërtetën. Mu kujtua që mamaja më kishte treguar, se pa mbushur një vjeç, pata një ndërhyrje kirurgjikale, ngatërrim zorrësh, por kurrsesi doktorët nuk kishin pohuar diçka të tillë. Gabimi fatal i tyre u zbulua vetëm pas tridhjetë vjetësh. Tani ishte tepër vonë të kërkoje të drejtën. Sepse siç thuhet, gabime të tyre i ka mbuluar dheu... Në këtë gjendje, mjekët më këshilluan shpesh ndërprerjen e shtatzënisë, por unë kurrë nuk doja të tërhiqesha. E mora parasysh rrezikun deri në fund. Pas shumë mundimesh, dhimbjesh , e vuajtjesh i dhashë dritën e jetës, fëmijës tim të parë, një djali të vogël topolak, të cilin e quajtëm Engjëll... Pra, tani duhej të shërohesha patjetër, për të rritur atë mrekulli të vogël. Bashkëshorti im, Mikeli kishte vënë në shitje një nga dyqanet. Me paratë e shitjes do të paguante transplantin e veshkës sime. Për fat të keq, kur njeriu arrin deri ne këtë gjendje, ka vetëm këtë shpresë ,ndryshe fundi është i afërt. Në vendet fqinjë duhej të prisje radhën së bashku me pagesën e caktuar. Dializa ishte vetëm për të shtyrë ditët. Një ditë erdhi në shtëpinë tonë një kushëri i largët i Mikelit. Ai ishte tregtar dhe së fundi kishte vajtur në Indi. Kur dëgjoi sëmundjen time, u ngrit entuziast dhe më tha: -Kam ardhur si me porosi. Ju nuk e dini se në Indi behet transplanti i veshkës për pesëmijë dollarë… Nuk është nevoja të presësh radhën. Brenda tre ditëve ka mbaruar puna. -Po si kështu e pyeta? -Eh, moj motër, atje ka fukarallëk të madh. E shesin veshkën për një copë bukë... -Atëherë nuk do presim gjatë, -tha im shoq, - dyqanin e kam shitur, kemi para të paguajmë gjithë shpenzimet e duhura. -Do t’u shoqëroj unë, pasi do marr disa gjëra për tregti, - ndërhyri kushëriri. Tek unë u ndez shpresa e jetës, por nga ana tjetër mu formua një gur meraku në zemër... Biletat u blenë shpejt, dhe erdhi dita e fluturimit për në Indi. Nuk kisha udhëtuar asnjëherë më avion, por s’po më bënte asnjë përshtypje, pasi mendja ime punonte tek ai, apo ajo, që do të hiqte për mua një pjesë të trupit me gërshërë për të mbuluar sadopak varfërinë e tij. Shëndeti është një pasuri e jetës dhe ai, apo ajo do përgjysmonte një pjesë të thesarit trupor... Më vriste ndërgjegjja, si të isha një hajdute e ligjëruar. Pyesja vazhdimisht veten,”sikur të isha në vend të saj, a do të bëja një sakrificë të tillë”… ”Nuk e di”… Në këtë moment më dukej sikur isha në vuajtjen përvëluese të ferrit, që ishte ngjitur në shpirtin tim. Doja të bëja një armëpushim me vetveten por nuk mundesha. Goja më thahej për ujë , dhe pija vazhdimisht. Pija dhe instinktivisht për të zbutur furinë e zjarrit e që kishte plasur brenda shpirtit tim. Njëra anë e imja donte të jetonte, ndërsa tjetra ishte në errësirë, tek një palë gërshërë dhe penj …Më kishte zënë gjumi i cili ishte edhe flamuri i bardhë i paqes së përkohshme. Ndihesha paksa e çlodhur kur arritëm në Mubai. Morëm një taksi dhe u drejtuam menjëherë në spital. Atje na priti një doktor me një buzëqeshje të ftohtë. I dobët, i shkurtër, tullac, me syza dhe me atë ngjyrën karakteristike prej zeshkani. Nuk e di, pse më erdhi në mëndje doktor qukapiku i përrallave. Na pyeti menjëherë në anglisht:” If we were in possession of the necessary sum of money" (nëse dispononim shumën e nevojshme për transpaltin) Kur iu përgjigjëm pozitivisht ai tha: “-You are lucky, a donator came today. Tomorrow at nine we'll have the operation. (Jeni me fat, një dhuruese erdhi sot. Nesër në orën nëntë do të kryhet operacioni). Dhe ftohtësia e buzëqeshjes, iu lirua atij kur Mikeli i dorëzoi shumën e kërkuar. Unë iu drejtova anglisht me një pamje kërkuese: -Please doktor...(Ju lutem doktor, dua të njoh dhuruesen e veshkës). “This is not allowed!” (Kjo nuk lejohet) - m’u përgjigj ftohtë... Vështrimi i tij përtej syzeve të qelqta, në atë lëngun syrit të errët, dukej si ato baticat që pasi fryhen ikin shkarazi. Pasi i tregova një kartëmonedhë njëqind dollar sytë iu hapën, sikur do i dilnin përtej syzave. I mori, dhe menjëherë lajmëroi dikë për të sjellë dhuruesen. Më në fund do të shihja atë për të cilën gjithë këto ditë më çukiste gjoksin ndërgjegjja. Në derën e zyrës së doktorit u duk një grua indiane. Me flok të gjatë e dobët, me lëkurë çokollatë të errët , por mbi të gjitha me një vështrim të dëshpëruar. Dy rrema të kuq brenda dy syve të saj qelqor, e përshkonin si dy lumenj të zjarrtë. Ndoshta pas shumë vuajtjesh, ajo mori një vendim të tillë, që ndoshta do të vinte në diskutim jetën e saj. Frymë çokollata ishte martuar me ekstremitetin e varfërisë së tejskajshme. I gjithë trupi i saj, bërë banjë me vuajtjen, ia kishin zvogëluar dritën e shpresës. Ajo firmosi zvogëlimin e viteve të jetës, ndoshta edhe afrimin e vdekjes. Dhe unë që shumë herë iu afrova vdekjes, ndjeja fare mirë atë çfarë ndjente ajo. Në sytë e varfërisë lexova tensionin, në atë prerje gërshëre që do t’i lëkundej jeta, do ti prishej gjithë harmonia e shëndetit . Për një çast m’u duk sikur po më vërente, sikur të isha xhelatja e saj. -Jo , –i thashë me vështrim, -unë jam një e dënuar që po përpiqet të shpëtojë duke rrezikuar një grua, një nënë tjetër... jo, jo, unë nuk dua ta bëj transplantin, nuk mundem, -i thashë Mikelit. -Ti i di pasojat, - ma ktheu Mikeli i nxehur, duke lexuar gjithë trurin tim si hartë... -Por po mendoj diçka tjetër... Më plotëso edhe një dëshirë të fundit, -iu drejtova tim shoqi. -Dua të shkoj në shtëpinë ku banon ajo! -Kjo që kërkon është sa marrëzi, po edhe aq e rrezikshme. Përveç rrezikut të keqbërësve, shto edhe sëmundjet, viruset që qarkullojnë në këto zona të varfra... –më foli rreptë Mikeli. Lotët e mi breshëri folën më shumë se fjalët e mia... Mikeli, së bashku me kushëririn qejfprishur komunikuan me gruan nëpërmjet mjekut. Ajo pohoi me kokë, dhe befas një fije shkrepëse u ndez si shpresë në sytë e saj, se diçka do të ndryshonte për mirë në jetë. Veç linjës hekurudhore, për në Dharavi, lagja më e madhe dhe më e varfër, ku banonte ajo, nuk kishte asnjë mjet tjetër udhëtimi. Kur hipëm në tren, mizat dhe pisllëku mbretëronte. Fytyra të varfra njerëzish, të dobët, të zeshkët, të palarë udhëtonin me trenin e të dëshpëruarve. Këta njerëz ishin, si mushkëria e vuajtjes. Kolltukët ishin të rrjepur dhe të ndotur, sikur flinte varfëria në gojën e tyre të çarë. Në fillim të lagjes shtriheshin banesa dhe pallate të vjetër me tulla, të cilët dukeshin se nga njëri çast në tjetrin do të rrëzoheshin. Më pas barangat e vjetra shtriheshin si valët e detit me ujë të turbulluar. Këto bidonville llamarinash quheshin “slum”. Një lumë me ujëra të ndotura, shtrihej përgjatë barakave...Me pak shpjegime të mundimshme, kuptova se këtë lumë e përdornin në vend të tualetit të gjithë njerëzit. Në atë udhëtim edhe qielli më dukej sikur lëngonte nga papastërtia e tokës. Asnjë lloj gjelbërimi, asnjë ngjyrë çlodhëse për sytë apo për mendjen. Pas një ore udhëtimi arritëm në banesën e saj. Më në fund do të më hapeshin dyert e misterit... Apo ndërgjegjja ime, që shtrihej në hijen e saj, do më fliste akoma. Nuk doja të isha akuza e gjallë e syve të saj, sepse edhe unë isha viktima e një gabimi të rëndë të mjekëve të dikurshëm. Pra, nuk isha unë shkaktarja e kësaj katrahure që jetohej në tokë. Virusi i varfërisë pllenonte urinë e nëmur, të përhapur në miliona njerëz. Kjo vetëm për lakminë përbindshore që kishte kapur disa njerëz për tu pasuruar, dhe të padrejtësisë sociale të vendit. Binin në sy muret e shtëpisë me tulla të vjetra të thërrmuara nga koha dhe të mbuluar vende -vende me llamarina të ndryshkura. Tualet nuk kishte. Mendja më vajti se në përmbytjet e dimrit, gjatë shirave lumi fryhej, dhe hynte nëpër baraka si nëpër copa letra. Ndoshta kjo ishte arsyeja e epidemive, dhe shkaku që një në pesë fëmijë vdisnin nga sëmundje që nuk mund të kuroheshin. Përpara shtëpisë ndodhej një çezmë dhe shumë gra në radhë lanin enët, me tenxhere e pjata bakri... Disa më tutje lanin rrobat duke pritur me durim shoqet përpara. Dera një dërrasë e arnuar me flet llamarine u hap, dhe katër fëmijë thirrën emrin e saj. Ato krijesa të zeshkëta si zogjtë, prisnin diçka për të ngrënë, dhe kur panë që ajo s’mbante asgjë në duar vazhduan lojën e tyre. Në dy rafte kishte renditur enët që shërbenin për të ngrënë. Në kokat e dy krevateve të vjetër kishte vendosur copa të mëdha kartoni. Një faqe muri ishte e mbushur me afishe të besimit Hindu. Kabllo elektrike kalonin sa andej këndej dhe një televizor i vjetër ndodhej mbi një kuti druri. Varfëria dukej në çdo skutë. Ndoshta kështu jetonin edhe një pjesë e romëve në vendin tonë... Ndërsa pjesa më e madhe e tyre që merrej me tregti jetonin më mirë se ne. Kushëriri ynë e pyeti me fjalët e pakta që dinte se “si do ti përdorte paratë që do të merrte” Mes lëvizjeve dhe gjuhës kuptuam, se me pjesën më të madhe do të lante borxhet, dhe pjesën e mbetur do ta shpenzonte për përgatitjen e fëmijëve për shkollë. Pasi Mikeli bëri një llogari të shpejtë, sa mund të na duheshin të shpenzonim akoma edhe për dy ditë, i la asaj mbi duar të gjitha paratë e mbetura nga shitja e dyqanit... Si mund të ndryshojë njeriu ngjyrë kaq shpejt... Befas u duk sikur mjerimi u zhduk së bashku me errësirën e syve. Buzëqeshja zëvendësoi brengën. Thua se ajo nënë indiane mbante në duar të gjithë qiellin e universit. .. Fëmijët u grumbulluan rreth saj dhe megjithëse të vegjël, shpërthyen në britma gëzimi. Ato copa letra të parave, kishin brenda ushqimin, veshjen, lodrat, gjithë botën e tyre fëmijërore. Muzika e cicërimave të zeshkëta që filloi pas pak, na e zhduku krejt lodhjen... Ah, sikur kjo botë të ishte e mbjellë me fara mirësie, në vend të lakmisë, atëherë në shpirtrat e njerëzve, buka e gjithë njerëzimit do të ishte me e ëmbël se mjalti. Gruaja indiane bashkoi të dy duart dhe përuli kokën para nesh, në shenjë falënderimi e mirënjohjeje. Por mëdyshja ime e frikshme se si duhej t’a kryeja transplantin, vazhdonte”... Kisha akoma gjithë qiellin e një nate të gjatë, për të duruar brengën, deri në agimin e bardhë të kthimit...


Filozofi
 
dhe
letërsi

histori
tradita
vështrime
debat

 

citate
intervista
letra hapura
botime reja

 

 
 
 

 
 
 

Filozofi
         dhe letërsi

|Citate dhe proverba| |Citate sipas autorëve| |"Xhevahire" nga Reis Mirdita|

Altruizmi-Egoizmi Dashuria Edukata Gruaja Mali Natyra Qesëndi
Arsimimi Dashuria (II) Ëndërrat Humori Mëdyshja Ndryshimi Rrena
Art-Dhunti Dashuria (III) Fëmijët Imagjinata Miqësia Nga-fëmijët Skamja
Besimi Dashuria (IV) Filozofia Inteligjenca Mosha Nga-Vizitorët Vetitë
  Dituria Fjalëbutësia Jeta Motivimi Optimizmi Vjedhja
  Drejtësia Frymëzimi Lakmia Muzika Paqa Xhelozia
      Lotët   Paragjykimi Të-pandara
      Lumturia      
____histori kombëtare, vështrime, debat, politikë, letra të hapura____ © Të gjitha të drejtat e rezervuara.
Copyright © 2007 [ http:// www. filolet.com ] Tous droits réservés.
Révision : 28 nov. 2012 14:06:32 +0100 .