Mendime

Pyetja e krijimit të gjithësisë dhe botës së gjallë, është tema që ka nxitur gjithënjë legjenda por dhe teori të ashtuquajtura „të sakta“ nga autorët e ndryshëm dhe pasuesit e tyre.

Komentatorë – teologë, mbrojnë me të drejtë doktrinën e krijimit nga qenie hyjnore; nga një Zot në monoteizëm dhe nga disa në doktrinat politeiste, por gabojnë kur hedhin poshtë evolucionin.

Për sa i përket zhvillimit të botës së gjallë, më së afërmi qëndron Darwin-i, teoritë e të cilit i quajnë shpesh, por pa të drejtë, „tregime për të ritur“. Është i qartë zhvillimi evolutif që unë do ta quaja zhvillim përparimtar i botës shtazore dhe asaj bimore që duket nga vet ngjashmëria e llojeve.

Shtrohet pyetja: A mund të filloj jeta nga materja e vdekur? Jo, assesi. Them se jetën në tokë e krijoi Zoti por jo për një ditë si që duam ta kuptojmë na. Në Bibël, citohet dita e gjashtë, po kjo aspak nuk do të thotë se kohëzgjatja e ditës në gjuhën hyjnore është e njëjtë me ditën që njohim na. Në Kur’an gjejmë sqarime më të hollësishme për krijimin e njeriut në baza evolutive. Në kaptinën Nuh (13-18), shihet se njeriu për tu quajtë njeri në plotëkuptimin e fjalës kaloi nëpër etapa dhe se u krijua nga toka dhe uji “si bima”. Pra kaloi një “periudhë kohore, që njeriu nuk egzistonte fare si një diçka i përmendur”. Kështu, njeriu duke kaluar nëpër faza të gjata kohore, u bë qenie e përkryer dhe me frymëzim. U pajis me shqisat e të dëgjuarit, të pamurit... Kjo qenie e përsosur në librat e shejtë është Ademi dhe këtij iu përkulën engjujtë...

Flasim për një krijues dhe për evolucion dhe këto janë dy fakte të pamohueshme sepse kur analizojmë qeniet e gjalla, ngjeshemi me ngjashmëri anatomike të të gjitha llojeve në mes vete. Të gjithë organizmat e gjallë, kanë me shumicë gjenesh të përbashkëta (ADN). Mëtej skeleti i zogjve me skeletin e ujtokësorëve dhe me skeletin e njeriut; organet e tretjes, shqisat. Analizat e bëra në pesëdhjetëveçarin e fundit mbi insekte të ndryshme, vërtetojnë pa dyshim lëvizjen zhvilluese tek insektet si për shembull ndryshimet që pasuan tek mizat e vreshtave (drosophile).

Drosophile-a (miza
e vreshtës) dhe
evolucioni i saj në
pesëdhjetë vjetët
e fundit

Përbërja kimike e lidhur me shumë elemente të njejta të gjitha gjallesave, gjithashtu konfirmon fazat e zhvillimit nëpër etapa. Krejtë këto fakte flasin për një “autor”, pra një KRIJUES dhe për një evolucion të gjatë kohor. Përpos kësaj, sot shkenca ka vërtetuar se sëmundjet bakterike janë një evidencë e lëvizshmerisë dhe adaptimit të viruseve kushteve të reja të jetës. Duke krahasuar psh. analizat e gjakut të njëjtit person të infektuar nga Aids-i në kohëdallim prej njëzet vjet, shohim se virusi ka evoluar. Nëse viruset ndryshojnë, organizmat tjerë ndryshojnë gjithashtu.

Me këtë, vihet në përfundim se nuk qëndrojnë të ndara as teoria e krijimit të hëpërhë të jetës (dhe gjithësisë), dhe as teoria thjeshtë darwiniste e evolucionit, që në thelb do të thoshte jetësim nga një materie e vdekur dhe krijimi i botës së gjallë nga një rastësi e ndodhur nga “një rastësi” në një moment të caktuar të historisë. Njeriu egziston se u krijua nga Zoti në etapa dhe iu dha fryma (apo shpirti) sikur edhe krejtë gjallesave dhe tërë gjithësisë.

Krijimi i njeriut nëpër etapa evolutive