|
Nga i njėjti
autor:
|
-Po... - tha Mélanie para ofiqarit
Martesa me njė ēun shqiptar qe endėrr nga femijėria. Mėsuesja e saj
jetonte me Jusufin dhe ishte shumė e lumtur. Ju fliste nxėnėsve tė
vet me adhurim pėr Shqipėrinė, Kosovėn, Tetovėn
Dhe kur Mélanie e shkeli tokėn shqiptare pėr tė parėn herė, qe
shtatzėnė.
-Jo i dashur, nuk dua tė kėthehem nė qytetin tim ! Do tė
jetojmė kėtu. Prindėrit i ke tė moshuar dhe kanė nevojė pėr ty...,
pėr mua...
 Armendi hapi gojėn si grykė vorbe dhe shiqoi nė fytyrė Mélanien.
Mos vallė bėnte shaka apo... Jo jo, nuk vuri re asnjė shenjė tė ēartjes.
Dukej qartė se nuses i pėlqente ky fshat, kjo tokė e kjo aromė e lopės
nė ahur... Ajo e donte burrin e vet po sa jetėn. Ja dashuroi prindėt
dhe vendlindjen. E vendosur tė ris fėmijėn e saj nė kėtė truall,
la tė shoqin tė kėthehej vet nė tokė tė gyrbetit...
Pėr ēdo ditė qė vinte, Mélanie kujdesej pėr
gjithėēka... Gatuante, priste miqė, mjelte dhe ushqente lopėn
dhe,
priste ditėn e lindjes. Nuk pranoi tė shkoj askund. Lindi djalin nė
shtėpi me ndihmėn e nėnės Naile. E gėzuar familja priste Armendin tė
vinte, mė kotė.
-Punoj- ju tha nė telefon- dhe nuk kam asesi mundėsi tė vij. Dua qė
djalit ti gjeni njė emėr tė bukur
Emėr perėndimor. (Kjo dėshirė
nuk ju plotėsua se Mélanie i gjente mė tė bukur emrat shqiptarė).
Nga kjo ditė u bė shumė vėshtirė tė kontaktohej mė me tė. Nė
raste tė rralla kur ngrėnte telefonin thoshte se punon shum dhe,
ose flen e nuk e dėgjon telefonin ose ėshtė nė punė.
E treta verė qė Mélanie nuk e kish parė Armendin. Vitin e kaluar
shkoi nė vendlindje tė saj me djalin dhe u mundua tė takoj tė shoqin
por mė kot. Arijti tė flas njėherė nė telefon dhe ai ju lut
qė ta lejė tė qetė nė jetė dhe qė tė mos ja prishė lrehatinė
me fatin e rij qė hasi ... Nuk tė dua mė dėgjoi zėrin e
shqiptarit qė dikur e bėnte tė lumtur. Por Mélanie nuk humbi
shpresat. E donte jetėn e sidomos e donte djalin qė tanimė i
mbushte tre vjet. E la rishtazi qytetin e lindjes dhe betonin e ftohtė
e u kėthye nė fshatin me rrugica tė pluhėruara.
Nė
vjeshtė Majlindi, njė kushėri jo edhe fort i largėt i familjes,
ndihmonte Mélanien nė punėt e fushės. Ishte i bukur dhe i sjellshėm.
Dijti tė pėrfitoj nga Mélanie. Mungesa e afėrsisė, mungesa e
ledhatimeve...mungesa..., bėnė qė ajo u dorrėzua...
Kjo e brejti thellė ndėrgjegjen e saj. E donte akoma Armendin. Ditėt
kalonin dhe friga e parė qe e arsyeshme; ishte shtatzėnė... Shtatzėnė
po... Mélanie ishte burrėreshė... Loti nuk ia lagte lehtė syrin.
-Nėnė, unė jam me barrė...
Zėmra e nėnės u ngri. Heshtje... Dikur u ngrit nė kėmbė, u afrua Mélanies
dhe ia mbėshteti dorėn lehtė nė faqe, e pėrkdheli duke e nxjer njė
zė krejtė tė butė, amėror:
-Ti nuk je nusja e jonė, ti je vajza e jonė Mélanie.
Fėmiu qė do tė lind, ėshtė fėmi i vajzės sonė...
Eh, edhe Mélanie din tė qaj...! E pėrqafoi fortė nėnėn kurse lotėt
i rrodhėn faqeve si uji i prockave tė Zvicrės. |
