rmt                                                  

Filozofi

Letërsi

Krijimtari

Poetë të rinj

Gojëdhana

Kuvendi

Lojëra flash

Kush jemi

Ballina

Shkrimtarë Shqiptarë

Histori Kombëtare

Rilindja

Letërsia Bejtexhiane

Shkrimtarë të huaj 

Nobelistët

Foilozofët Anglofonë

Filozofët Arabë

Filozofët Frankofonë

Filozofët Grekë

Filozofët Romakë

Sofizmi

Stoicizmi

Fjalor

Portrete të dalluara

Arkivi

De Rada (1814 – 1903), lindi në Makia të Kalabrisë dhe kreu mësimet a para në kolegjin Shën Adrianit. Nga 1834 filloi studimet e drejtësisë në Napoli ku edhe u dallua me pjesëmarjen e tij në lëvizjet politike përparimtare.  Më 1948 filloi me botimin e gazetës L’Albenese d’Italia që njëherit është  e para shqiptare. Për fat të keq, pas dështimin të Revulicionit të këtij viti, De Rada u detyrua të mbyll gazetën dhe u tërhoq në fsahtin e vet. Pas një qetësie relative, u shqaf në vitin 1860/61 me veprën Principii estetika në gjuhën italiane për të cilën Alfred Uçi thot se kjo është në brendi një traktat mbi estetikën me argumente fetare, etike dhe politike. Nga këtu, vazhdon puna tejet e frutshme në lëmi të letërsisë kështuqë, më 1864 boton Antichità della nazione albanese e më 1866 Rapsodie d’un poema albanese. Gjatë këtyre viteve, pat një letërkëmbim të bujshëm me dashamirë të Shiptarëve në Evropë si dhe me intelektualë shqiptarë të ngritur pas çështjes kombëtare. Gjatë viteve 1833 – 1835, botoi revistën Flamuri Arbrit ku gjithashtu trajton problemin kombëtar. Duke vazhduar kronologjinë, do të cek se në fillim të viteve 1890, u mor me çështjen të ardhmes së Shipërisë dhe njëherit shkroi për politikën imperialiste jo të drejtë italiane ndaj atdheut shqiptar. Pas kësaj, përpiloi dy gramatika shqipe ku lëvroi pjesë të panjohura të gjuhës sonë e në vijim ai organizoi edhe dy kongrese mbi gjuhën shqipe me 1895 në Korilano Kalabro dhe 1897 në Lungro.

Nga veprimtaria poetike, De rada u dallua me poemën epiko-lirike Këngët e Milosaos, të botuar më 1836. Serafina Topia (1839-1843), poemë që flet për dashurinë e dy të rijve nga qindvjeçari i XV, temë mbi të  cilën shkruen akoma më vonë në Pasqyra e një jete njerëzore (1898). Nga viti 1837 më 1896, De Rada përpiloi veprën më të rëndësishme me titull Skënderbeu i pafan në të cilën gjejmë shumë poema të absorbuara të kohërave më të hershme. 

Këngët e Milosaos

Kënga I

Bota kish ndërruar lisa,
uji i ri në det
kaltronte n`ditn` e re;
por lumbardha e Anakreontit
në Temp rronte e moçme.
Nd`uj nje dit` vate te mali
e s`u kthye si e kish zakon.
Vec`qe ate s`e thau bora,
s`e përgjaku heshteza,
po u largua gjersa ra
tek e bardha shpia ime.
Kur n`agim toke edhe shpi
u zbuluan bashk` me detin,
si hareja që del sysh,
me zgjoi duke ferfelluar
qelqeve t`dritares.
U pataksa e ruajta jashte:
rrusht` , pak aguridhe,
dheut tone i kishin hie;
lule liu te hapura,
n`i tund era e i perzien,
ne ate ninull qeshin;
si ato ljulje qielli.
Ti ruaje e se kuljtoje.
nje mbuim njerezish.
Kallezoret mbe dhemat
mbajn kangjelje.Ka i goi
ahjena nder time motera
kishi arren e mema ime
emerin tim thoj per nde shpi.
Nje gare m`u rodh te kurmi,
si garea mbremjes te shtrati,
kur vajza e ngrohet
ndien per te parezen
sist ce m`i frihjen.

Si ato lule –qielli.
Ti vështroje dhe s`kujtoje
asnjë mbehi njerezish.
Kallezoret neper duajt
po kendonin.Dheut huaj
ahere nder time motra
kisha arritur; mema ime
emrin tim thosh neper shpi.
Nje hare me rrodhi kurmit,
si hareja kur te shtrati,
mbremanet, vajza e ngrohte
ndien per te parazen
siset që m`i fryhen.

--------------------

Këngë e djemve 

S'jam hijeshia unë për qytet,
Reth i bujarve më mërzit, dh'andajë
Me shi e djellë fushës një re ndjek.
Sa bota vlen për mua vasha e bardhë,
Prej gjakut të kulluar e fatbardhë,
Që hiri i pastër aqë e hijeshoi,
Kur dy limonj nga malli më dhuroi.

Këngë e rinisë

Këndoi lauresha, e qiellit fluturoi,
E lart m'u ngrit e gjumin ma largoi.
Si e pafajme u çvesha she u shtrova,
E zgjuhem, e kënaqur që u zgjova.
E freskët era, e mua fatgëzuar
Më duket ky pallat kaq ballëgjerë,
Ku fle një yll dhe tash qjellit vetmuar