Një tentativë e pasuksesshme për të dalur në Greqi... Të riun vlonjat e këthyen nga kufiri me shum shqiptarë të tjerë të cilët kërkonin një fije mundësie të fitimit në shtetin fqinj e disa të tjerë shpresonin të kalonin në Evropën Perëndimore për të fituar e mbajtur familjen në atdhe.

Por Gazmend Meçe nuk është prej atyre që ngrejnë dorë nga qëllimi, për më tepër se donte dhe besonte se me punë e me djersë do të mund të përparonte më së miri në një vend me demokraci të kahershme. Donte të siguroj mundësi për jetë më të begatshme. Më 1992, pra ca muaj pas tentativës së parë, ai arrijti të kaloj në Itali me një anije të vjetër peshkimi ku i bëri, si që thotë vet « njëqind ditët e para të gyrbetit ». Nga aty kaloi në Zvicër ku jeton edhe sot me bashkëshorten Rudinën dhe dy fëmijët, Ewenin dhe Emilien.

Në Zvicër arrijti nga mezi i vitit 1992 ku takoi shum shqiptarë nga të gjitha trojet me përjashtim të Shqipërisë, pasiqë thjesht ata mungonin në rafshnaltën e bukur me emrin Jura. Këtu Gazmendi gjet punë në ndërtimtari dhe brenda një kohe shum të shkurtër u aftësua si vinxhier dhe punoi për disa vjet rresht e kurr kjo firmë mbylli dyerët e veta, ai u inkuadrua në uzinën e shkrirjes dhe përpunimit të metalit « Swismetal » që është e njohur në tërë botën ku punon akoma dhe sot si mekanicien-maqinist.

Viti i dytë i qëndrimit në Zvicër qe më i ndërlikuari për këtë të ri. Sidoqoftë ai dijti më së miri të dal nga kriza që pat kapluar shum njerëz dhe bashkatdhetarë. Ai tregoi forcë të jashtëzakonshme dhe njëherë e përgjithmonë i tha lamtumirë ëndërrave të pafrytshme, iu këthye realitetit, dhe nga këtu, fillon ngritja dhe përparimi i tij i hovshëm.

Në të vërtetë, Gazmendi edhe gjatë këtyre muajëve të ç’orientimit ruajti dinjitetin dhe bujarinë cilësore që e bënte shum të dashur dhe të respektuar nga bashkëkombasit dhe nga vendasit. Atë kurr nuk e ka dëgjuar njeri të shaj apo të ankohet nga dikush për padrejtësi apo ndonjë dredhi. Me këtë mënyrë sjelljeje të panjollë, ai arrijti të përparoj në mes tjerash, në plan profesional që natyrisht ia riti të ardhurat mujore…

Tani Gazmendi vendosi të krijoj familje. Ai njihte që më parë Rudinën dhe që të dytë, vendosën të kalojnë nëpër traditën e bukur shqiptare të fejesës, që do të thot se familjet e tyre respektive bënë, si që thohet në shum troje tona, ndërrimin e unazës apo ndërruan nishan. Më vitin 2002 ata u martuan dhe Rudina e bukur si rreze, iu bashkua të zgjedhurit të saj në Zvicër. Tani them se njeriun e mirë e ndjekin mirësitë. Bashkëshortët e dashuruar iu rrekën me gjallëri punës. Rudina u angazhua në uzinën e orëve luksoze « Rolex » në qytetin e afërt të Biel – Bienne-it si asambliste e orëve dhe aty punon edhe sot e kësaj dite. Lindën fëmijët Ewen-i dhe Emilie që duket të kenë trashëguar buzëqeshjen e mëmës dhe shiqimin e babait të tyre. Nga biseda me Gazmendin, e nga frika se po e prish shkrimin nuk do të shënoj vetëm këtë  fjali për të cilin ai thot se është filozofia e jetës së tij :

«Unë çdo mëngjez e zgjoj gruan time me ledhatime që të shkoj e lumtur në punë. Asnjëherë nuk i flas për gjëra që mund t’ia trazojnë shpirtin e ajo ma këthen me dashuri të pafund. E them gjithënjë: Rudi, Ewen, Emilie, ju jeni jeta ime ». Duket nga kjo se sa Gazmendi e don familjen e vet dhe andaj, harmonia është shembullore e ku ka harmoni ka lumturi.

Dua patjetër të cek se fëmijët e flasin një shqipe me të vërtetë të bukur, duket më tepër duke famlemnderuar ndoshta mëmën e cila nuk do të toleronte asnjëherë që gjyshër e nipër e mbesa të mos munden një ditë të kuptojnë njëri tjetrin. Për bashkëshortët Meçe, në pikë të parë është gjuha ëmërore e mandej ajo e vendit të adaptimit të cilën gjithë familja e flasin poashtu pas asnjë vështirësi. Një mirësjellje të lartë familjare me tradita vlonjate i zbukuron akoma më tepër Emilien dhe Ewenin. Përshëndetjet e tyre me miqët në shtëpi apo jashtë saj, lënë përshtypjen se jeni duke folur me kryefamiljarë të odave shqiptare… 

Ky gërshetim dashurishë dhe respekti reciprok si dhe puna me fëmijët, natyrisht se sjell lumturi dhe plotëson dëshirat tjera që shkojnë paralel me jetën. Rudina dhe Gazmendi janë të parët shqiptarë të këtij regjioni që ndërtuan shtëpinë – vilë në Reconvilier, fshat ky, ca 50km nga kryeqyteti zvicëran.

Bashkëshortët, meritojnë edhe një admirim më tepër. Ata ju kanë mundësuar prindërve shpesh të kalojnë pushime këtu dhe me këtë rast autori i këtyre reshtave njohu prindërit e Rudinës, Zonjën dhe Zotëri Liço si dhe vëllaun e madh të Gazmendit.