Denis Diderot (Dëni Didero) lindi më 1713 në Langres. Fëmi i parë i familjes së thikaxhijve të një rangu të mirë ekonomik. Hyn në kolegjin jezuit më 1723 e familja e gjërë e drejtojnë nga profesioni fetar. Nxënës i mrekullueshëm, vazhdon mësimet në kolegjin Louis Le Grand në Paris, për të studjuar pra, filozofinë, teologjinë dhe drejtësinë. Më 1732 titullohet mësues i artit pranë univerzitetit të Parisit.

Prej vitit 1733 gjer më 1736, punon tek prokurori Clément de Ris. Disa muaj, muaj ushtroi detyrën e preceptorit (mësuesit) tek tagrambledhësi i përgjithëshëm në Poitou, Randon dhe Massane.

Nga shkrimet e para, Diderot boton një përkthim nga anglishtja të autorit Temple Stanyan, "Historia e Greqisë (l'Histoire de la Grèce). Më 1742, njihet dhe bashkangjitet me Rousseau-në (Ruso) dhe tij njihet edhe me Grimm-in. Në këtë kohë (1943)  martohet, kundër dëshirës së prindit me teshalarësen Antoinette Champion. Gjatë vitit 1745 publikon kësaj rradhe, në përkthim të lirë, veprën e filozofit anglez Shaftesbury: "Ese mbi meritën dhe virtytin": Vitin vijues boton veprën e tij të parë filozofike: "Mendime filozofike" (Pensées philosophiques). Pasiqë në këtë veper ai sulmon në të njëjtën kohë edhe ateizmin edhe misticizmin dhe nuk lë pas dore as themelet tradicionale të fesë. Nga ky moment, ai konsiderohet si shkrimtar subverziv e vepra dënohet nga parlamenti në Paris. Të njëjtin vit, Diderot bashkëpunon në përkthimin e "Fjalorit të Mjekësisë" (Dictionnaire de Médecine) të Robert James-it. Më 1747 në bashkësi me Alambert-in, ngarkohet të drejtoj Enciklopedinë (Encyclopédie (vepër me famë botërore) mbi të cilën punon pa ndërprerje dhe me një zell të paparë gjer më vitin 1772. Redakton "Shëtitja e Skeptikut" ( La Promenade du Sceptique) dhe më 1749, shkroi "Letra mbi të Verbërit në shërbim të atyre që shofin" ( Lettre sur les Aveugles à l'usage de ceux qui voient), që i "shërbeu" për burgosje përgjatë disa muajve në Vincennes. Më 1750 publikohet Prospekti i Enciklopedisë dhe po në këtë vit njihet me shkrimtarin dhe kritikun e njohur gjerman Friedrich Melchior Grimm me të cilin bëhen miq shum të mirë.

Viti 1751 karakterizohet me një Diplomë anëtarsie të ndarë nga Akademia e Berlinit; Akademi ndër më prestigjiozet në Europë. Diderot vazhdon krahas të shkruaj dhe të bëj jetë të stuhishme, të zhurmshme. Romanet, kritikat dhe esetë filozofikë, flasin për mundin e tij për të definuar natyrën e vërtetë të njeriun dhe vëndin e tij në botë. Propozon një lloj morali për të gjithë njerëzimin, që nuk bazohet në Zotin por në sentimentet e natyrale të njeriut dhe mençurisë. Tanimë, fillon edhe betejat filozofike; shkruan eseun "Interpretimi i natyrës" ( L'interprétation de la Nature, 1754) ku vazzhdon të ngrej vizionin e tij moralist mbi botën. Më 1756, lidhet me Sophie Volland, dhe kjo miqësi zgjat gjer më 1774. Nga këtu na ngel një letërkëmbim i njohur si më i adhuruari i gjithë historisë së letërsisë botërore.

Në rrjedhën e vitit 1757 Diderot bëhet i njohur si autor i dramës...; shkruan "Biri naturor" (Fils naturel) ku spjegon reformat që don t'i shti në gjininë e dramës. Vepra nuk pati aspak sukses, mirëpo menjëherë vitin e ardhshëm shkroi dramën "Prindi i familjes" ( Le Père de famille) dhe njohu një sukses të dalluar.

Me kërkesë të mikut të vet Grimm (viti 1758) angazhohet si kritik i artit pranë revysë "Korespondenca letrare" ( La Correspondance littéraire). Dhe njëherit punon pa ndërprerje mbi veprat "Le Neveu de Rameau" dhe "Jacques le Fataliste. "Endërra e Alamberit" ( Le Rêve d'Alembert, 1769) është përgjigjje pytjeve të bëra më 1754 mbi prejardhjen e jetës. Struktura e materjes dhe organizimi i qenieve, shënon kulmin e materializmit të tij.

1772, përfundon botimin e voulemeve të fundit të Enciklopedisë. Në këtë kohë, hyn në kontakt me me mbretëreshën e Rusisë Katrinën e Dytë, e cila në kohë ia pat blerë bibliotekën e Diderot, vendosë më 1773 të udhëtoj për Petersburg. Këthehet nga atje pas afro një viti i raskapitur nga shëndeti. Duke filluar nga 1776, ai gati nuk shkruan më, si që u tha më parë, se shëndeti i qe dobësuar shum. Më 1778 boton eseun mbi jetën e Senekës. Më 1782: "Ese mbi mbretërimin e Klaudit dhe Neronit" ( L'Essai sur les règnes de Claude et de Néron) nga ku kritikët vijnë në përfundim se Diderot moralist, ngadhnjen mbi Diderot-në filozof: "stoicizmi është qëndrimi i denjë i njeriut".

Vdiq nga apopleksia më vitin 1784.

Veprat kryesore:

-Mendime filozofike (Pensées philosophiques, 1746)
-Shëtitja e skeptikut (Promenade du sceptique, 1747)
-Letra mbi të verbërit, të ju shërbejnë të atyre që shofin (Lettre sur les aveugles à l'usage de ceux qui voient, 1749)
-Mendime mbi interpretimin e natyrës Pensées sur l'interprétation de la nature, 1753)
-Murgesha (La Religieuse (1760)
-Nipi i Rameau-së (degëzës) (Le Neveu de Rameau, 1762)
-Ëndërra e Alamberit (Le rêve de D'Alembert, 1769)
-Fatalisti Jacques (Jacques le fataliste, 1771)
-Ese mbi jetën (Essai sur la vie,1778)