Më kërkesë të jansenistit Antoine Arnauld, Pascali ju dha dha me të gjitha forcat e veta retorikës duke përdorur në këtë betejë stilin e letrave, që në këtë kohë ishte bërë modë kryesore në polemikat fetare. « Provincialet » (Les Provinciales – 1656-1657) përmbledhin 18 letra të publikuara ditë më dite sipas subtiliteteve teologjike e morale në debatim e sipër. Këto letra janë një ndër veprat e para më të famshme të prozës klasike franceze. Njësaktësi të madhe argumentuese e përforcuar me retorikë të sinqertë (« elokuenca e vertetë nuk merr parasyshë elokuencën ») që për qëllim kryesor ka qartësinë e kuptimit dhe refuzon pedantizmin (gojtarinë e tepruar, citat e specialitetet të shtjelluarit. Paskal, në letrat e veta tregon aftësi të mëdha të humorit dhe ironisë si dhe talent të rralle drame në shum dialogje përplot ironizma.

Kryevepra e Pascal-it mbete një libër i pambaruar i paklasifikueshëm dhe unik (« letrat e një të vdekuri », Le Guern). « Mendime » ( Pensées) janë fragmente të një projekti të gjërë apologjetik, shkrimi i të cilave fillon pa dyshim qä nga viti 1656 por vdekja ndërpreu përfundimin: janë afër 900 fletë e fletëza në dorëshkrim të rradhitura në 27 tubëza ku vënde vënde gjinden disa shënime mjaftë të shkurta e disa herë zhvillime të gjëra disa faqesh. Këto shkrime të selekcionuara, të kontrolluara dhe të korrigjuara, publikohen për së pari herë pas vdekjes, më vitin 1670 nga ana e "Messieurs de Port Royal".

(Adaptim nga frëngjishtja)